อยู่อย่างเดียวดายในคืนที่แสนเหงา…

วันนี้เปงวันเกิดปะป๋าช้านง่ะ ช้านซื้อของขวัญให้พ่อล้วยแหละ…
ตอนแรกกะว่าจะซื้อนาฬิกาหุ้นกะน้องสองคน ไปๆมาๆ แม่ก็ดันจะซื้อนาฬิกา
ให้พ่อเหมือนกัน ใจตรงกันวุ้ย!! ก็เรยหุ้นกัน 3 คน
 
พอทำโปสเตอร์เสร็จเห็น มายสเปซเงียบเหงาผิดปกติเรยแวะเข้ามาเขียนบ้าง
เด๋วจาเปงสเปซร้างไปเสียก่อน หุหุ…
 
เฮ้อเบื่อจิงๆ เลยเหงาชิบ เพื่อนแมร่งหลับกันหมดแระ ทิ้งตูไว้คนเดียว ชิชิ..
 
วันนี้นะได้การบ้านเพิ่มมาอีกแหละ จารย์ประวัติศาสตร์ศิลป์นะ ให้ทำโมเดล
โชคดี…ชิปที่คนดวงดีอย่างตูจับได้อียิปต์ ท่าทางจะง่ายกว่าอันอื่น
แบบว่าดีจายกานมากมาย กรี๊ดลั่นห้อง…ช่างไม่อายชาวบ้านเรยตอนนั้น
แต่ก็คนมันดีใจนี้หว่า ทำไงได้อิอิ อดกลั่นไม่ได้ ก็คนที่จับตัวตูเองนี้หว่า
บนแล้วบนอีก อิอิ ในที่สุดก็สมหวัง สงสัยวันนี้บุญกะคณะด้วยม่าง
ทำบุญ 6 บาทขอพรเปงร้อยข้อ 555+ คนมันสดนี้หว่า
 
เฮ้อออ ความคิดถึงนี้มันช่างไม่เข้าใครออกใครจิงๆ คนที่ดูร่าเริงอย่างช้านนน
สนุกสนานไปวันๆ แต่พออยู่คนเดียวแล้วมันเหงามากจิงๆ ไม่มีใครอยู่เปงเพื่อน
อยู่มหาลัยมันเป็นเวลาที่แสนสุข เพราะได้ใช้ชีวิตอยู่กับเพื่อนๆ
มีทะเลาะกันบ้าง เฮฮากันบ้าง แต่ก็ยังดีที่ตูไม่ได้อยู่คนเดียว
กลับมาบ้านก็ยังพี่น้องสาวที่น่ารักค่อยเล่นด้วย มีพ่อแม่
แต่พอตกดึก ทุกคนก็หลับทิ้งแต่ฉันนั่งเล่นคอมคนเดียว ยังดีมีเพื่อนๆ ไว้คุยเอ็มกัน
แต่พอถึงเวลานอนทุกคนก็ต่างพากันแยกย้ายไปนอนกัน เหลือเพียงฉันเนี่ยแหละ
บ้างครั้งมันอยากที่จะบังคับเปลือกตาข้างล่างข้างบนให้มันปิดดวงตากลมๆ ของฉันได้
ฝืนก็แล้ว ขรมตานอนก็แล้ว ความเหงาเข้าครอบง่ำ คอยแต่จะคิดถึงใครต่อใคร
ทั้งๆ ที่ไม่รู้เลยว่าเค้าจะคิดถึงฉันบ้างหรือป่าว ขอเพียงได้คิดถึงก็สุขใจไปวันๆ
ไม่อยากให้ตัวฉันเป็นแบบนี้ ไม่อยากให้ดวงใจมันเจ็บมากไปกว่านี้
ไม่อยากอยู่อย่างทรมานไปวันๆ ฉันเหงาต้องการใครสักคน
ชีวิตนี้ขอเพียงแค่มีเพื่อนดีๆ อย่างนี้ตลอดไปก็เพียงพอแล้วนะ
 
ใกล้ปิดเทอมเข้ามาทุกทีๆ ปิดเทอมฉันจะต้องเหงามากกว่านี้แน่ๆ

ปิดเทอมนี้คิดว่าจะไปอยู่กับตากัยยายที่ลพบุรีสักเดือน สองเดือน
แต่ไงก็คงขาดไม่ได้ถ้าไปต้องมีคอม มีเน็ต ของสองสิ่งนี้
เป็นสิ่งตายตัวของฉันแว้วล่ะ ขาดไม่ได้ ขาดมันก็เหมือนขาดเพื่อน
ปิดเทอมก็ไม่ได้เจอหน้าพวกเพื่อนๆ ไม่ได้ทะเลาะกะพวกมัน
ไม่ได้งอลพวกมันบ่อยๆ ไม่มีใครมาตามใจเหมือนพวกมัน

ไม่ได้เมาส์กระจายกัน ไม่ได้ขำมากมายต่อหน้าพวกมัน
มีแต่คุยกันผ่านทางหน้าคอม ผ่านทางมือถือ
ได้ยินแค่เสียง กับข้อความแค่นั้น
 
แมร่งพึ่งรู้จักกับพวกมันมายังไม่ถึงปีเรยด้วยซ้ำ
รู้สึกผูกผันกับพวกมันมากมายขนาดนี้ได้ไงว่ะ
ขาดพวกเมิงไปกรูส์คงเหงาว่ะ เพื่อนๆ ของกรูส์
 
พรำไรของช้านนน ว่ะเนี่ย บ้าบอแล้วตู ความคิดถึง+ความเหงาขึ้นสมอง
อยากไปซ้อมคอรัสว่ะ พวกพี่ๆ แมร่งน่ารักมาก
ซ้อมอีกแค่ 2 ครั้งก็งดแร้ว เฮ้อออ แปบเดียวเองสาด
 
สุดท้าย…อยากบอกว่าคิดถึงเค้าคนนั้นมาก ไม่เจอหน้ากันเปงอาทิตย์เรยง่า
คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง
คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง
 
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s